Mijn 1000 albums die je gehoord moet hebben voor je dood

979.

Shoot Out At The OK Chinese Restaurant – Ramsay Midwood (2000)

Ramsay Midwood hoorde ik voor het eerst in Musicland de platenzaak die weg is uit de Kinkerstraat. Maar dit album was one bierplaat en het rare daarvan is dat Ramsay Midwood een geheel onthouder is. Maar deze plaat doet wat met je want buiten dat ik het een evergreen vind en het steeds beter vind worden na elke keer dat ik hem opzet. Ramsay ik ontmoete hem in Austin en we zijn vrienden geworden. Zijn muziek , humor en teksten doen mijn blij maken. Eshter is een nummer daar huil je bij zo mooi en Monstertruck lach je bij zo lekker. Ramsay klinkt als een  neger uit swampland maar hij is zo wit als wat. Deze plaat moet je hebben en voelen.

978.

Disraeli Gears – the Cream (1967)

The Cream is natuurlijk bij iedereen wel bekend en Jack Bruce, Eric Clapton en Ginger Baker waren en zijn niet de minste. Deze plaat met kraker als Sunshine Of Your Love en Strangebrew zijn super nummers. Maar er is 1 nummer dat voor mijn blijft staan en dat is welke ik deel met mijn kompaan Marcel Kruup. Swlabr is genieten en dat doet het al jaren. Ik hoorde het voor het eerst door Tijs een vriend van mijn ouders want die was Cream en nog eens Cream maar Marcel Kruup had nog een belangrijkere rol in dit nummer. Hij was toen D.J. in de Stip en als ik binnen kwam dat begon het nummer door de Stip te stampen. Maar het hele Album is gewoon een goed album en doorstaat de tand des tijd.

977.

Swordfishtrombone – Tom Waits (1983)

Brulboei en whiskey drinker Tom Waits is iemand die je kan verrassen en ook na laten denken met muziek die soms ongewoon is maar soms heeft het zoveel de blues dat je de tranen in je ogen hebt. Swordfishtrombone is totaal Waits en het knarst en swingt en daarnaast weer die eenzame blues. Ik ben altijd gek geweest op het nummer Down Down Down want dat maffe orgeltje swingt als geen ander. En In The Neighborhood is zo’n liedje welke je nooit kan vergeten. Tom Waits is een rare jongen met zijn hard op de juiste plek want dat hoor je in zijn muziek. Hij neemt je altijd mee op zijn rein in zijn wereld.

976.

Gumbo – Dr John (1971)

Ik hoorde Dr John voor het eerst bij the Last Waltz en was meteen weg van die stem. Ik ging hem ontdekken en hoe. Ik draaide niet anders en Iko Iko van de Dixie Cups werd door Dr John vertolkt en het New Orléans gevoel zat helemaal in je botten. Gumbo was ook zo’n plaat welke ik meenam als D.J. plaat als ik bij bandjes moest draaien. Mensen reageerde altijd lekker en ook op menig cassettebandje en later verzamel cd staat wel nummer van de plaat. Alleen voor dat New Orléans gevoel hoor dit album te horen en te hebben.

975.

Mendocino – Sir Douglas Quinted (1968)

Doug Sahm is Texas himself maar ook was hij een songwriter van buitengewone klasse. Doug Sahm was ook nog een een zanger die altijd in je hoofd spookt omdat hij country,soul, blues en rock and roll in 1, Maar Doug Sahm kan je de uitvinder van de Tex – Mex muziek noemen. Ik ben groot fan van deze man die heel raar nog niet eens in de Rock and Roll hall of fame in opgenomen. OP dit album staan klassiekers als She’s About A Mover, Medocino, Texas Me of I wanna Be Your Mama Again maar dan is er nog At the Crossroads op en dat is een nummer waardoor Doug Sahm de beste muzikale Texaan is ooit. Ik hoorde At the Crossroads gezongen door The Gourds en ik had kippenvel en later deed Carolyn Wonderland het nog mooier. Maar de versie van the Sir Douglas Quinted blijft de mooiste en je draait het meteen tien keer achter elkaar.

Mijn 1000 albums die je voor je dood gehoord moet hebben. Deel  4

984.

Music From The Big Pink – The Band (1968)

The Band is niet zomaar een groep muzikanten die Bob Dylan begeleiden maar ze waren bepalend voor een hele grote stroming in de popmuziek. Hun Eerste album was Music From The Big Pink en deze veroorzaakte regelrecht een aardbeving in popmuziekland. The Band had ook de beste zangers van de wereld en als instrumentalisten klopte ook alles. Levon Helm, Richard Mannuel En Rick Danko dat was iets speciaals. Ook hun liedjes die alle stromingen in hun hadden van oude blues tot gospel tot rock en country. The Weight werd een klassieker die door iedereen en nog wat gecoverd werd.

Music from The Big Pink mag nooit ontbreken in je collectie. Van Liedje nummer 1 tot aan het laatste liedje zit je te luisteren met grote aandacht en met veel plezier.

983.

Rubber Soul – The Beatles  (1965)

Ik doe niet mee aan dat domme Beatles en Stones gedoe ik vind het bullshit ik hou van allebei en hoef er niet over na te denken. Rubber Soul is een top album en the Beatles liedjes kennen we natuurlijk wel. Maar Rubber Soul had ook If I Needed Someone en Run For your Life. Ik vind 1 min puntje en dat is Michelle zo’n niets zeggend brabbel liedje.  Think For Yourself maakt daarom een hoop goed. Rubber Soul hoor je mee te maken.

982.

Let It Bleed – the Rolling Stones (1969)

Ik heb deze plaat vele malen gedraaid en ik was verslaafd aan Gimme Shelter en aan Monkey Man. The Stones met op twee nummers nog Brian Jones sloegen met deze plaat de spijker op zijn kop. Nog steeds geniet ik van deze plaat en zet hem zo nu en dan lekker op. Het is een rare tijd voor the Stones want Mick Taylor kwam als nieuwe gitarist en speelt ook maar twee liedjes maar ook Ry Cooder op een paar liedjes. Midnight Rambler was een favoriet toen ik nog plaatjes draaide in Café the Rose ver weg in de jaren tachtig. En met You Can’t Always Get What You Want hebben we allemaal wel mee gebruld. Ik ind dan ook dat met Let It Bleed een nieuw Stones geluid kwam die van de jaren zeventig maar dat vind ik. Let It Bleed is gewoon een prachtige plaat met ook met een prachtige hoes.

981.

Now and Then – Rusty Kershaw (1992)

Rusty Kershaw en zijn Doug waren twee new Oeleans jongens die in de jaren vijftig nummers schreven als Louisiana Man, Hey May, Cajun Joe (the bully of the Bayou) of Diggy Liggy Lo en die zijn overla in de wereld wel bekend. Rusty was een rae vogel en bepaalde het geluid op On The Beach van Neil Young en in 1992 kwam hij met hulp van ben Keith en Neil Young plus Ivan Neville met Now and Then. Ik was verliefd op deze plaat want het straalde alle rust uit en ik hou van dat sfeertje. Now and Then werd niet door de Neil Young fans gewaardeerd en daar moest ik weer om lachen. Ik vind dat je deze plaat van Rusty mee moet maken.

980.

Dog – The Baptist Generals (2000)

Chris Flemmons is een bijzonder mens. In 2000 kwam deze plaat uit en hij zit tot vandaag de dag in mijn hoofd. De zanglijnen, de gekte en die teksten maken gehakt van elke  songwriter. Flemmons is niet zomaar iemand hij brengt je in vervoering. Passie en nog eens passie en het leven en vooral het leven van Chis Flemmons. Ik ben bevriend geraakt met deze man uit Denton Texas. Jawel Denton Texas en hij is daar heel erg trots op. Ik ben trot op zijn muziek want een optreden van the Baptist Genrals moet je meemaken en voelen. Het is zo intens dat je er nog dagen mee bezig bent.

Mijn 1000 Albums die je een keer moet hebben gehoord voordat je de pijp uitgaat. Deel 3

989.

Live At the Starclub Hamburg – Jerry Lee Lewis (1964)

Jerry Lee Lewis was ooit mijn aller eerste concert die ik zag in 1978. Wat een power had die gozer en wat een stem. Een rocker in hard en nieren en malloot zoals Keith Moon was. Gekkere rocksterren kon je niet krijgen maar dit zijn wel de beste. Live in the Starclub gaat meteen loos. Beuken en nog eens beuken. Deze versie van Money  (That’s What I Want)is de beste versie welke er is. Die piano rif is totaal Jerry op zijn gekst. Hij wordt begeleid door the Nashville Teens die soms moeite hebben Jerry Lee bij te hoouden maar ze klaren de klus. Dit is denk ik de meest ruige live album ooit. Misschien wel de eerste punkplaat ooit. Jerry Lee Lewis doet zijn naam als the Killer eer aan. Je moet dit album gewoon hebben anders mis je iets in je collectie.

988.

Friends of Mine – Ramblin’Jack Elliott. (1999)

Oud folk pionier wat zo kan je deze man wel noemen was daar opens met een duetten plaat en wat voor eentje. Alles gaat op zijn elfendertigst en is relaxed tot op de bodem maar het klinkt wel zo mooi en de keuze aan liedjes zijn geweldig. Hoogtepunt is Louise samen met Tom Waits. Zelfs Tom Waits die deze op Brawlers zette kon het niet meer evenaren. Naast Tom Waits doet Emmylou Harris, John Prine, Arlo Guthrie en iedereen doet mee. Het is allemaal even mooi. Ik hou van deze plaat.

987.

Play It Loud – Slade (1970)

Ik ben altijd een groot Slade fan geweest en Noddy Holder was een beetje een goeroe van me. Maar naast alle hits en stampende liedjes welke een plezier zijn voor het oor heb ik met hun tweede album altijd weer wat gehad van ja hoor eens hoe goed die knakkers zijn. Ik vind Take Me Back ‘ome hun mooiste liedje maar het Album Play It Loud is een ondergewaardeerd album. Ze openen met Raven en dat is meteen al een supersound.  En dan See Us Here ook zo’n knaller met Jim Lea die hier al laat horen dat het een super bassist is. Dit album heeft in die jaren niet de juiste uitstraling want de jongens waren toen gekleed als Skinheads en dat klopte helemaal niet bij de muziek. Maar goed dat was een ideetje van Chas Chandler de Bassist van de Animals en manager van Hendrix en Slade. Later werden de vier mannen uit de Black Country sterren en de stem van Noddy blijft altijd nog nagalmen met de kerst. Nee met Play it Loud hadden ze een meer serieuze weg in kunnen slaan maar het zijn ze vergeven ik hou ook van hun Glamrock dingen.

986.

On The Beach – Neil Young (1974)

Neil Young is een man die geheel zijn eigen gang gaat. Ik bewonder hem dan ook daarvoor. Zelfs waar hij voor gekraakt wordt schuilen juweeltjes. On The Beach is een juweeltje uit de hoogste klasse. Ambulance Blues, Vampire Blues gaan je ziel in en See The Sky About The Rain hielp me door hele slechte tijden en das echt waar. De Oor noemde On The Beach in die tijd een te commerciële plaat dus kan je nagaan hoe het toen al was in recencie land. On the Beach waar mannen als Rusty Kershaw, the Band gasten Rick Danko en Levon Helm, Crosby, Nash, Ben Keith, Ralph Molina en Tim Drummond op meedoen is goud waard. Dit album mag je gewoon niet missen. 

985.

King Of The Slide Guitar – Elmore James (1992)

Toen mijn naam nog Bluesjan was kwam dat tot ik al heel lang de blues aan het luisteren was. Ik ben nog steeds gek op die ouwe blues en dat geluid. Elmore James was een favoriet en Dust My Broom stond al vanaf begin jaren tachtig op bandjes die ik terug vond. Maar het is die stem en die gitaarsound wat je doet opspringen. King of The Slide Guitar was een boxsetje van drie en ik heb deze tot op vandaag de dag grijsgedraaid. En als ik ergens ben en ik hoor alleen de begin tune van Dust MY Broom veer ik op en mijn dag is goed en met het nummer Sky Is Crying voel je de blues tot diep in je botten. Elmore James is een held die al in 1963 op 45 jarige leeftijd ter ziele ging maar zijn invloed niet. Het is prachtig.

Mijn top 1000 die je ooit in je leven gehoord moet hebben deel 2

994.

Tres Hombres – ZZ Top (1973)

Als Waiting For The Bus op zijn end kwam werden we helemaal blij als Jezus Left Chicago er in stampte. En sinds ik dit album heb beukt het er nog steeds in. En daarna was het meteen stampen met Beer Drinkers Hell Raisers en je dag was echt goed. Tres Hombres is een album die je altijd op kan zetten en je wordt gewoon een beetje ZZ Top jezelf. Soms speel je even luchtgitaar en dan heb je de blues en dan die soul in Hot, Blue and Righteous en als je denkt dat je het dan heb gehad dan krijg je La Grange nog voor je kiezen. ZZ Top is voor mij het beste wat Texas Rock heeft te bieden en met Tres Hombres sloegen ze de duvel op zijn kop.

993.

A Pagan Place – The Waterboys (1984)

Deze plaat heeft alles wat me opwind. Dat stuwende, Mike Scott zijn stem die toen gekweld en op zijn best was en die liedjes. Red Army Blues was het eerste wat ik ooit van ze hoorde en ik was meteen verkocht wat een ballade is dat en wat mooi. Ik daar uren naar luisteren en het dan nog eens opzetten. Rags beukt en was voor heel lang een favoriet D.J. liedje van me en je kon dit altijd draaien in combi met Beatles nummer Everybody’s Got Something To Hide Except Me And My Monkey en REM’s Begin the Begin. Maar A Pagan Place had meer de hele plaat heeft die sfeer waar je helemaal in opgaat. All The Things She Gave Me of the Big Music zijn liedjes die nooit meer uit je systeem gaan. En dan het nummer A Pagan Place heeft alles wat een liedje nodig heeft en ik kan niet leven zonder deze plaat.

992.

Checking in With Don Covay – Don Covay

Dit is een verzamelaar die ik kocht ergens in het midden van de jaren negentig en ik was meteen fan van Don Covay waar op dat moment niks had gehoord. Eerst dacht ik dat is Van Morrison maar meteen hoorde ik dat het anders was. Wat een stem had deze gast en die liedjes waren allemaal vol humor en puur soul. I was Checkin’in When She Was Checkin’Out is het beste overspel liedje dat ooit geschreven is maar alles was er op deze plaat maar niet zijn gorte liedjes die door iedereen gecoverd zijn. Wist ik veel dat hij de man acht Chain Of Fools, Mercy, See Saw of Pony Time was. Maar dit album was meer de jaren zeventig liedjes van Don Covay. Als compilatie ook zo goed gelukt en elke keer als ik eht draai lijkt het steeds alsof ik hem opnieuw ontdek. Don Covay is een groots schrijver waar mensen als Aretha Frankling, Rolling Stones, Wilson Picket of Chubby Checker schatsplichtig aan zijn. Hij was bij Little Richard samen met Jimi Hendrix en ze hadden hun eigen klasse. Maar Checkin’in With Don Covay was en is de sterkste compilatie welke ik ken. Dus vandaar deze in mijn lijst staat.

991.

The Essential – Roy Orbison (2006)

Weer een compilatie maar dan van de Big O want ik vind eigenlijk zijn bekende werk ook het mooist. Nummers als Running Scared, Blue Bayou, In Dreams of Only the Lonely zijn van onschatbare waarde. Roy Orbison is een grootheid en zijn stem is er 1 die je niet zomaar kan vergeten. Ik draai hem graag als achtergrond maar soms moet ik meebrullen met de man met die eenzaamheid in zijn liedjes. En Pretty Woman is ook weer zo’n liedje waar je mensen mee blij maakt. Ik heb hem jammer genoeg nooit live gezien maar Roy Orbison hoort in elk lijstje thuis want zonder hem kan je niet.

990.

Barrel Chested – Slobberbone (1997)

Dat ik bevriend ben geraakt met the Mighty Slobberbone is iets wat me altijd weer blij maakt. Brent Best is een mooi mens met zijn hard op de juiste plek. Zijn liedjes zijn niet alleen erg goed maar zijn teksten daar moet je ook weer een beetje bij denken. Ik vind dat Brent Best als liedjes schrijver op diezelfde hoogte staat als Neil Young of Bob Dylan. Maar Slobberbone is echt een Texas band en anders kan ik het niet zeggen. Die sound is van daar en erg aanstekelijk. De eerste keer dat Barrel Chested hoorde dacht okay dit is een lekker plaatje maar ik draaide het elke keer weer. Engine Joe was mijn favoriet en bij I’ll Be Damned zong ik elke keer luid mee. En Barrel Chested is gewoon een evergreen die nog steeds de radio moet vinden en plat gedraaid worden.

Mijn broer Rikkie is in de ban van de 1000 platen die je voor je dood moet hebben geluisterd. Vind ik leuk en ik heb natuurlijk een andere mening als die geen die deze heeft opgesteld en ik ga nu mijn varriant weergeven met vijf albums per keer. Ik ga niet vanaf jaartal of van een top 1000 idee gewoon van 1000 naar beneden en ze staan allemaal voor mij op nummer 1. En als er van een artiest twee of meer in staan dan vind ik dat zo. Veel plezier ermee.

1000. Naturally – JJ Cale (1971) JJ Cale is zo’n kerel die niet opvalt maar toch weer wel. Een man die meer bands heeft beïnvloed dan hij eigenlijk zelf kan bevatten. Met Naturally heeft hij niet alleen een klassieker in handen met nummers als Call Me The Breeze of After Midnight die door jan en alleman gecovert worden. Het hele album heeft dat relaxte swampie, blues, Country mix welke een tijdloos geheel opleverd. JJ Cale zijn stijl heeft mannen als Eric Clapton en Marc Knofler hen sound voor een lange tijd bepaald. Naturally hoor je als muziek liefhebber te koesteren en in je collectie te hebben en vooral draaien. Alle liedjes zijn gewoon simpel en vooral JJ Cale.

999. Hard Luck Guy – Eddie Hinton (1999) Dit album is een must en vanaf het eerst nummer Hard Luck Guy lopen de rillingen over je rug. Eddie Hinton is een blanke Otis Redding met diezelfde klank en soul in zijn stem. Prachtig gewoon. Hinton speelt met menige grootheid als sessie gitarist voor muscly shoals en schrijft hits voor Wilson Picket, Percy Sledge, Elvis Presley, Otis Redding en noem maar op. Maar zijn Album Hard Luck Guy is een meesterwerk uit de begin jaren zeventig en pas na zijn dood in 1999 uitgegeven op CD.

998. Dem Good Beeble – the Gourds (1997) Toen ik met the Lazy Sunday Dream onze eerste album Midsland gingen opnemen was Dem Good Beeble niet alleen een inspiratie brom maar we waren wild van deze plaat. De sound, de liedjes en de spirit en die mix van Tex mex, Rock and roll, Country en Blues voelde goed. The Gourds is een klasse apart met stemmen die dichtbij the Band in de buurt komen. Ik was el trots dat ze the Lazy Sunday Dream de Nederlandse Gourds noemde al vond ik onze muziek toch anders. Maar dat ze meedoen op Soulages van the Lazy Sunday Dream is natuurlijk hoe goed bevriend waren geraakt. Dem Good Beeble is zo’n plaat die blijft inspireren. Kevin Russel en Jimmy Smith is een tandem als songwriters en ze maken van liedjes alsof je het elke dag mee maakt.

997. Heaven and Hell – Black Sabbath (1980) Dio na Ozzy in Black Sabbath en dat was een eyeopener voor ons jonge gasten in Hardrock land. De sound van die hardrock wall of sound met die zanger die bijna een opera zanger was. Dio is dood dat was net alsof je deze periode in je leven afsluit. Heaven and Hell begon met Neon Nights en dat was swingen geblazen en daarna een epos als Children Of The Sea wat wil je dan nog meer . Black Sabbath was terug en hoe. Dio op zijn best en Ozzy en Rainbow waren voor even een beetje vergeten.

996. Calling Card – Rory Gallagher (1976) Rory Gallagher de Ier die iedereen gitaarles gaf als hij langs kwam en buiten dat het was alsof je grote broer thuis kwam. Rory gelieft bij zijn fans en bij veel muzikanten ging samenwerken met Deep Purple basspeler Roger Glover en dat resulteerde tot Calling Card een album die Jazz, Rock, Blues En zelfs voor die tijd een beetje pop muziek is. Een evergreen en totaal Rory Gallagher. Calling Card is altijd een favoriet van mij geweest en ik hoopte iedereen er mee te beïnvloeden. Na Rory zijn dood is er een gat gevallen in dit soort muziek en mannen als Rory bestaan maar eens in de zoveel tijd. Rory is altijd een beetje ondergewaardeerd als album maker maar ik vind dat onzin. Als live act was hij 200 % vol actie. En een ongelofelijk goed gitaarspeler.

995. King King – the Red Devils (1992) De White Boy Blues was terug met de Red Devils. Lester Butler was niet alleen een goeie harmonica speler maar ook zo’n stoffige gast met een stem die door je heen ging. Rick Rubin bracht dit uit als Live Album, Mick Jagger begon meteen met ze optenemen en kreeg de blues terug welke hij al lang kwijt was. Maar het bleef bij deze ene Live opname van the Red Devils die hen overal bracht. Als je ze ziet op Pinkpop op You Tube dan zie je hoe het was. Ik heb ze in Paradiso gezien en het was echt zweten en stampen. Wat een wereld band. King King is het besten Blues album van de jaren negentig. Wat een beuker.

Met de dood van Ronnie James Dio is er een stukje jeugd vertrokken. Als jonge jongens hadden we onze eigen helden en Dio was een zeer belangrijke. Voor het eerst hoorden we hem bij Rainbow en zagen op Rockpallast dat optreden samen met andere held Ritchie Blackmore.  We zaten aan de televisie gekluisterd omdat dat rare kleine kereltje een stem had welk de aarde kon laten trillen. Toen het vertrek van Diootje na Long Live Rock And Roll voor ons bijna verraad was ging hij naar Black Sabbath. Tering dit kan niet want Ozzy is een stem die je niet kan vervangen en Dio is totaal anders. Maar het tegendeel werd bewezen want Heaven and Hell lag op de draaitafel en we waren totaal overdonderd. Wat een power en Neon Nights was misschien wel de swingende hardrock nummer ooit gemaakt. Daarna the Mob Rules welke net zo stampte als Heaven and Hell wat een power. We vonden oud werk van de uber dwerg Dio toen hij nog in Elf speelde voor dat hij bij Rainbow kwam. Het was een andere Dio maar toch weer die stem maar dan met heel veel  blues invloeden. De band Elf was toen meer bluesrock dan hardrock. Nog steeds draai ik die platen en geniet elke keer weer. Dio hete toen nog Ronnie Padavonna en speelde daarbij basgitaar. Maar ook natuurlijk Roger Glover’s hit Love is All of zijn samenwerking met Kennie Lifgren vonden we mooi. Maar niet alles werd geaccepteerd want dat Live album met Black Sabbath luide voor ons jonge gasten al het einde van Dio en Black Sabbath in. Later werd dat waarheid want Dio kwam onder zijn eigen naam uit met Holy Diver en meteen stonden wij vooraan. De sound en de liedjes typisch op zijn Dio’s vonden wij prachtig maar er kwam nog wat bij hij kwam naar Vredenburg in Utrecht. Daar gingen we met zijn allen om onze held te bekijken en te horen zingen. Voorprogramma Fastway was niks en toen in een Efteling geleende decor van duivels en een nagemaakt grotje waar zo het enge grotmonstertje uit moest komen. We moesten lachen totdat hij zijn strot open deed en we waren in Heaven and Hell binnen twee seconden. Daarna heeft hij nog een keer het ijs laten smelten in de Jaap Edenhal en toen werden wij ook ouder om nog naar monsters te luisteren en we liepen over naar de andere helden. Dio maakten wel platen maar ze waren niet van diezelfde niveau als Black Sabbath en Rainbow. Dio draaide je soms nog en dan verraste hij weer. Na jaren hem uit het oog verloren te hebben was er plots een DVD die ik draaide en ik genoot met volle teugen van de meester van de hardrock. Toen hoorde dat de Black Sabbath versie zich Heaven and Hell noemde en we wilde er weer naar toe. De groep jonge jongens uitgedund tot een paar survivors. Ook vond ik Dio zijn vroegere werk toen hij zoete liedjes uit de rock and roll wereld zong in de jaren vijftig. En ik hoorde ook verhalen van mensen die hem ontmoet had en hoe aardig hij was maar ook dat hij heel goed trompet kon spelen. Ik wilde hem graag nog een keer zien maar uiteindelijk kreeg hij een enkele reis Heaven and Hell. Opeens was ik mijn jonge jongens bestaan kwijt want Dio was uit gezongen.

De Staking is over en Amsterdam en Utrecht opgelucht oftewel gelucht maar dat gaat niet zonder slag of stoot. In Amsterdam waar ik woon doen de jongens eigenlijk wel hun best om alle troep op te ruimen maar soms sta ik met verbazing te kijken hoe om de grote bergen vuilniszakken wordt geveegd. Dit gaat nergens naar toe en moet lachen om deze rare actie van de vegers. Amsterdam heeft het denk is dan alweer. Die Van Tijn zijn slogan heeft nog steeds zin. Het is wel jammer dat nog steeds bergen met vuil her en der door de stad liggen en ik begrijp ook niet waarom dat niet al weg is. De Staking is gewonnen en ik heb een aantal stakers de hand geschut maar daarna begon de ambtenarij weer en niet nagedacht hoe ruimen we puin. Ook was ik verbaasd nadat het centraal in de ochtend schoon gemaakt werd toen ik zondag ochtend naar Landsmeer ging en in de avond weer net zo’n puinzooi was door zwerfvuil. De mensheid is verdoemd om in hun eigen vuil om te komen. Ik ben wel blij dat deze ergernis over is en dat we dit nooit meer hoeven mee te maken want het was echt heel vies in de stad. Op naar nieuwe ergernissen en eentje weet ik al dat is de opbreking van de Marnixstraat voor 80 weken. Een nieuw gat in de straat dus en er zijn er al zo veel. Amsterdam heeft ze en het lijkt wel klein Stalingrad.

Het einde van onze stinkstad in zicht. De politiek geeft de mannen hun verdiende verhoging van netto 18 euro per maand. Mijn straat lijkt wel een kattenbak want zo stinkt het en ik kijk om me heen en zie troep en zucht een beetje. Maar het is over vanaf morgen en dan is Amsterdam weer een fijne stad en we vergeten dit incident. Ik baal wel dat Ron Rumkorf van de AbvaKabo zich als net zo een flapdrol gedraagt als de rest van leiding gevende schreeuwers of zo star is als tegen diegene waar tegen hij staakt. Hij vindt dat de middenstand wraak neemt over de ruggen van de burgers. Rumkorf is een idioot want hij staakt en daar ben ik mee eens maar de middenstand (ook burgers) heeft hier niet om gevraagd en moet ook gewoon hun werk kunnen doe dat vergeet hij meteen weer. En dan gaat de moderne wereld weer werken en als mens is bedreigen heel gewoon. Beste Ron Rumkorf jullie staking gaat ook over de rug van de burger en dat is nou eenmaal zo. Ik ben blij dat het over is en dat die vieze troep snel weg is en terecht krijgen de mannen die het werk moeten doen het geld erbij. Ik ben ook verbaasd over hoe de mensen zich gedragen als beest en hun troep gewoon open en bloot neer gooien en hoe mensen totaal niet mee werken. Alles moet dan ook nog een grotere troep worden als het als is. Ik vind de mensheid Gods grootse mislukking. Maar goed we kunnen weer vooruit denken. Maar Amsterdam is nu nog een stinkstad. 

Bobbie the cat killed Mickey and Mini mouse in the garden. I hear the cat rumbling and also a sound of a dying mouse. Then I saw Bobbie walking to me with a tail out his mouth and he dropped the mouse. Mickey was not death and jumped nearly on my knee and I was surprised and shout with a loud voice ahhhhhhhhhhhhhh. Bobby tortured the mouse for a while and then it was over. Proud and walking like a real male cat he starts snoring and felt in sleep. This morning it was Mini her last time on Mother Earth and Bobbie was smashing the mouse from corner to corner. And when I look the final bite was there. I called Bobbie a mean cat and I have to laugh a little because this is Mother Nature in a very good way. I’m glad Bobbie is not watching too much to birds otherwise there is a bigger problem in my house. After the mouse killing I was also a little proud. Bobbie the Tiger. Now is Bobbie sitting in the window as the winner from the Neighborhood? Cool and easy.

Het is vies in de stad want het vuil blijft nu al dagen liggen. De stank en de vieze puinhopen stapelen zich op en de mensen blijven produceren en gewoon overal neer pleuren. De schoonheid van Amsterdam is weg en ik denk ook die in Utrecht. De vuilnismannen staken en ik hoor dat er nog een week aangeplakt is. Geef die mensen wat ze toekomt want nu kan je zien hoeveel troep er overal ligt. En het opruimen gaat nog eens langer duren dan normaal dus zitten we nog wel even met deze ellende. Je weet niet wat je moet maar dit is het wat we even moeten doorstaan en de verliezer is de burger. Je bent gevangen in de halsstarrigheid van de overheid en de vastbeslotenheid van de stakers en de bonden. Die jongens die al niet zoveel verdienen moeten het opnemen tegen managers waarvan er een overschot is. Maar deze zijn ook niet meer als vuil op te halen. Managers en mensen achter burelen verpesten wel vaker iets en daar vangen ze heel veel geld voor maar ze benadelen vaak de uitvoerende. In Amsterdam kennen we dat wel en niet alleen de cultuur van de stad is naar de knoppen maar ook de gewone werkende mens aan de onderkant moet de klappen ontvangen van deze rare bureelzitters. Ik ben het eens met de vuilnismannen dat ze staken maar ik erger me aan het vuil en hoe de bevolking ermee omgaan. Dat komt weer dat iedereen gewoon blijft doen wat ze altijd al doen. Ze gooien alles weg zelfs al stapelt het op tot grote hoogte en ze denken als het mij maar niet in de weg staat en wat kan mij de rest van de wereld nou schelen. Jawel, politiek is een virus van die zogenaamde wijze mannen die niks met het volk hebben en de mensheid zelf heeft al helemaal niks met elkaar. Doordat we in een nieuwe wereld leven waar egoïsme hoogtij viert zullen we helemaal niks doen om ons heen kijken. En de stank wordt erger en het vuil stapelt zich nog meer op. Ik ben van mening dat het vuil zich al lang onder ons bevind. En de stank van hebberigheid is nooit weg geweest. Waar je in de Horeca moet opletten voor elke regeltje rond hygiëne waar elk smetje door de warenwet wordt bezegeld met agressieve waarschuwingen daar hebben we als mens geen respect voor hygiëne waar dan ook. Ik hoor niet zoveel van de politiek want die vind altijd dat ze gelijk hebben en de media roept dan het overleg is mislukt en gaat door met gif strooien. Ik zeg dan wat een bullshit is het toch geef op dat geld en laat de basen eens bezuinigen met hun dure auto’s en huizen en niet die jongens en meiden die elke dag weer door het vuil moeten spitten. Mensen met meer macht blijven achter hun bureel zitten en als het zover is dat ze niks meer te verpesten hebben verdwijnen ze met een grote zak met geld naar een volgend slachtoffer. Wat er over blijft is een vieze stad en de stank blijft hetzelfde.